reżyser Terry Gilliam uznał film za „esencję kina”. Zdaniem Wheelera Winstona Dixona Osiem i pół stanowi „dokument osobistego wyzwolenia dla jego reżysera, a dla widzów – świadectwo triumfu ludzkiego ducha twórczego”.

Kolor, kryzys twórczy i późna twórczość Pierwszym barwnym dziełem Felliniego była nowela Kuszenie doktora Antoniego, część filmu zbiorowego Boccaccio ’70 (1962). Pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym nakręconym przez reżysera w kolorze – Giulietta i duchy (Giulietta degli spiriti, 1965). Film charakteryzuje się stosowaniem dużych jednolitych płaszczyzn koloru, w tym intensywnej czerwieni, oraz kontrastowym operowaniem światłem. Fabuła dotyczy kobiety zdradzanej przez męża, zmagającej się z lękami i wizjami. Erika Suderburg w krótkiej charakterystyce Giulietty i duchów podkreśliła queerowy aspekt filmu: „Mężczyźni są ozdobni, przymilni i łagodni, choć obłudni. Performans kobiecości […] (z wyjątkiem Giulietty) jest rozległy, przesadny i podniosły”. Film został przyjęty z rezerwą przez krytyków; w magazynie „Time” pisano: „Choć Giulietta i duchy oferuje widowisko zarazem osobliwe i kuszące, jest to oczywista, pretensjonalna intelektualna gra w trzy karty, która pochłania ogromne ilości energii tylko po to, by odkryć groch pod skorupką”.