Skupiał się głównie na żyjących na peryferiach świata antycznego ludach ościennych (barbarzyńskich), które w jego opinii odegrały nie mniejszą rolę w dziejach świata śródziemnomorskiego niż Grecy i Rzymianie. Badania rozciągnął w szczególności na Epir, co było działalnością pionierską na skalę Polski, a w znacznej mierze również na skalę światową. W 1970 opublikował nowatorską i pierwszą w Polsce monografię starożytnego Epiru. Od 1970 aktywnie uczestniczył też w ekspedycjach archeologicznych w Novae i badał dzieje Traków. Z tego tytułu jako stypendysta rządu bułgarskiego przebywał kilkukrotnie na badaniach naukowych w Sofii. Odbywał również stypendia naukowe w Jugosławii, rozpoczynając badania nad starożytnym plemieniem Ilirów, co zaowocowało kolejną monografią w 1981. Była to również monografia nowatorska, w której przedstawił tezę, iż Ilirów należy traktować jako samodzielny czynnik sprawczy w dziejach Półwyspu Bałkańskiego oraz jako siłę, która wywierała znaczny wpływ również na państwa greckie oraz imperium rzymskie. Badał również migracje ludnościowe w czasach prahistorycznych Półwyspu Bałkańskiego oraz związki półwyspu w starożytności z innymi częściami świata śródziemnomorskiego.