Wstrzymano się jednak z ogłoszeniem decyzji o tworzeniu oddziałów do momentu wyznaczenia dowódców tych grup.
UWO było przez cały czas swojego istnienia finansowane, wspierane i kontrolowane przez wywiad niemiecki, a kierownictwo UWO utrzymywało stałe kontakty z niemieckimi oficeramiMiędzy innymi Jewhen Konowalec utrzymywał kontakty z kolejnymi szefami Abwehry: pułkownikiem Friedrichem Gemppem (1921–1925), majorem Gunterem Schwantensenem (1925–1929), pułkownikiem Ferdinandem von Bredowem (1929–1932), komandorem Conradem Patzigiem (1932–1934), a od stycznia 1935 z admirałem Wilhelmem Canarisem. K. Grünberg, B. Sprengel, Trudne sąsiedztwo, Warszawa 2005, s. 355.. Wywiadem organizacji kierował Roman Suszko. W celu kontrolowania UWO Niemcy oddelegowali do niej w charakterze kierownika politycznego Riko Jary’ego (oficera wywiadu austriackiego, a potem niemieckiego), który pod pretekstem prowadzenia badań naukowych szpiegował na rzecz Abwehry i zbierał dane o sytuacji w Polsce i jej potencjale zbrojeniowymRyszard Torzecki, Kwestia ukraińska w polityce III Rzeszy (1933–1945), Warszawa 1972, s. 36–27, 40–42, 63..
UWO od 1922 roku, w zamian za wsparcie materialne i naiwne obietnice polityczne, przekazywała Niemcom materiały wywiadowczeKarol Grünberg, Bolesław Sprengel, Trudne sąsiedztwo, Warszawa 2005, s.