Realizacja planu i postawy Ukraińców Analitycy niemieccy obawiali się, że sprowokowanie powstania ukraińskiego w Małopolsce Wschodniej może wywołać interwencję Związku Radzieckiego, i przerodzenie się konfliktu w wojnę europejską. Również Adolf Hitler obawiał się, że dotarcie armii niemieckiej do ziem ukraińskich będzie wymagało jakiegoś ustosunkowania się Niemiec do kwestii ukraińskiej, i konflikt z ZSRR. Zawarcie paktu Ribbentrop-Mołotow uwalniało go od tego problemu. Z kolei Rudolf Wiesner proponował Hitlerowi wykorzystanie Ukraińców galicyjskich w podobny sposób, jak wystąpień Niemców sudeckich w Czechosłowacji, jednak Hitler obawiał się polskich represji wobec mniejszości niemieckiej w Polsce. Istniała również propozycja Abwehry ograniczonego wykorzystania, zamiast ludności ukraińskiej, zbrojnych grup dywersyjnych złożonych z członków OUN (K-Organisation Ost-Galizien).

23 sierpnia 1939 Niemcy podpisały porozumienie z ZSRR; w tym samym dniu zapadła decyzja Niemiec o niewykorzystywaniu oddziałów ukraińskich w planowanej wojnie.