thumb|299px|Polska modyfikacja PPS wz. 43/52, polegająca na zastosowaniu stałej, drewnianej kolby mały|Grupa partyzantów polskich i sowieckich na Lubelszczyźnie, lato 1944 r. W środku Mieczysław Moczar, dowódca okręgu lubelskiego Armii Ludowej. Po prawej – partyzant uzbrojony w pistolet maszynowy PPS wz. 1943 Pistolet maszynowy PPS () – pistolet maszynowy konstrukcji radzieckiej z okresu II wojny światowej.

Historia Od 1941 podstawowym pistoletem maszynowym Armii Czerwonej był PPSz, tzw. pepesza. Sprawdził się on jako uzbrojenie piechoty, ale z powodu masy (5,4 kg) i wymiarów (długość 840 mm) nie nadawał się jako uzbrojenie obsługi broni ciężkiej (dział, karabinów maszynowych). Dlatego w 1942 ogłoszono konkurs na nowy pistolet maszynowy, który miał uzupełnić pepesze.

Nowy pistolet maszynowy, określony jako „specjalny”, miał ważyć nie więcej niż 3 kg i mieć szybkostrzelność teoretyczną w granicach 400–500 strz./min. Duży nacisk położono także na uproszczenie produkcji. Zakładano, że pistolet będzie miał większość części tłoczonych (z blach o grubości maksymalnie 3,3 mm). Produkcja jednego egzemplarza miała zająć nie więcej niż 3,5 roboczogodziny.