Pisząc Iwana Pidkowę, Szewczenko chciał przede wszystkim zapewnić przetrwanie w pamięci społecznej czasów, które uważał za okres największej chwały Ukrainy, a zarazem za inspirację dla przyszłej walki o jej niepodległość. Poemat nie poszerza wątku wyprawy kozackiej, nie zajmuje się również szerszym opisem życia bohaterów. Poeta pragnie oddać jedynie ducha wolności i dążenia do „sławy kozackiej”, jakie cechowały legendarnych atamanów i ich podkomendnych. Iwan Pidkowa idealizuje Kozaczyznę, podobnie jak inne wczesne dzieła Szewczenki o tej tematyce (w późniejszym okresie twórczości poeta, zachowując podziw dla odwagi i niezależności Zaporożców, zaczął patrzeć na ich działalność bardziej krytycznie).
Iwan Pidkowa był tłumaczony na język polski przez Antoniego Gorzałczyńskiego, Zygmunta Ludomira, ks. Franciszka Błotnickiego i Władysława Syrokomlę.
Bibliografia M. Jakóbiec, Wstęp, [w:] T. Szewczenko, Wybór poezji, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1974. L. Novitchenko, Taras Chevtchenko, Unesco, Paris 1982, .
Kategoria:Twórczość Tarasa Szewczenki Kategoria:Utwory literackie z 1840 Kategoria:Ukraińskie utwory poetyckie