W 1936 do świątyni uczęszczało 1579 osób.
W 1943, na polecenie okupacyjnych władz hitlerowskich, z dzwonnicy cerkiewnej zdjęto wszystkie dzwony. Rok później wskutek pożaru zniszczona została plebania i wszystkie budynki pomocnicze.
Po 1945 Od końca lat 30. XX wieku w cerkwi w Szczytach służył ks. Rafał Czystowski. W latach 1945–1946 znalazł się on w konflikcie z dziekanem, ks. Mikołajem Wincukiewiczem. Duchowny ten popierał roszczenia biskupa Bazylego (Ratmirowa) do włączenia parafii na Białostocczyźnie do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Według Grzegorza Sosny ks. Czystowski nie był przeciwny samej zmianie jurysdykcji parafii, uważał jedynie, że ks. Wincukiewicz nadużywa swoich kompetencji jako współpracownik biskupa. Jesienią 1945 hierarcha suspendował ks. Czystowskiego, a ks. Wincukiewicz skierował do Szczytów popierającego go ks. Włodzimierza Jemieljaniuka z parafii zabłudowskiej. Ponieważ decyzji tych nie poparły władze PAKP, ks. Czystowski pozostał w Szczytach i odmówił przekazania ks. Jemieljaniukowi antyminsu z cerkwi. 3 grudnia, gdy udał się do świątyni w celu odprawienia nabożeństw w przededniu święta Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni, został pobity przez stronników duchownego z Zabłudowa. Po tym wydarzeniu duchowny ten zamknął cerkiew. Ostatecznie w Szczytach pozostał ks.