W 1584 roku posadzono na cmentarzu 17 drzew (głównie lip i jarzębów). W 1599 roku burmistrz Henryk Stroband nakazał zbudować drewniany płot wokół cmentarza, który później zastąpiono ceglanym murem. W 1729 roku pochowano w nocy Michała Bogusława Rutticha, kaznodzieję kościoła św. Jerzego, profesora gimnazjum, zmarłego śmiercią samobójczą. W 1737 roku pochowano sekretarza miejskiego Georga Daniela Wachschlagera. Mimo to jeszcze pod koniec XVIII wieku w świadomości mieszkańców Torunia cmentarz św. Jerzego nie cieszył się renomą. Po tumulcie toruńskim na cmentarzu chowano wyłącznie ewangelików. Aż do początku XIX wieku problemem na cmentarzu był wałęsające się psy i świnie. W tym samym okresie zaniechano chowania zmarłych. W 1809 roku zburzono część muru. Decyzja o likwidacji cmentarza zapadła w czerwcu 1813 roku, cały proces likwidacji trwał do 1815 roku. Z obiektu korzystano do ostatniej chwili, jedną z ostatnich pochowanych osób była Dorothea Mellien, zmarła 25 kwietnia 1811 roku. Część grobów przeniesiono do nowego cmentarza św. Jerzego, groby Johanna Theodora Elsnera (zmarłego w 1803 roku) i Theodora Elsnera (zmarłego w 1807) rodzina Elsnerów przeniosła na prywatny cmentarz na Bielanach. Nagrobki braci czeskich Johanna Paula Stranskiego i jego żony Christiny z 1648 roku przeniesiono wiele lat później do nowego kościoła św.