Wielki Loch (oryg. ukr. Великий Льох) – poemat Tarasa Szewczenki, określany przez autora jako misterium, napisany w 1845. Drukowany pierwszy raz w 1867 w wydaniu zbiorowym dzieł Szewczenki.

Okoliczności powstania utworu Inspiracją dla powstania poematu była najprawdopodobniej lektura Dziadów Adama Mickiewicza, jak również romantycznych rosyjskich poematów alegorycznych, określanych przez ich autorów jako misteria. Zdaniem M. Jakóbca na kształt poematu i panującą w nim atmosferę wpłynęła również twórczość Szekspira. Wielki Loch jest również kolejnym utworem z dojrzałego okresu twórczości Szewczenki, który otwiera motto biblijne. Mimo ambiwalentnego stosunku Szewczenki do religii wpływy symboliki chrześcijańskiej i Pisma Świętego są w utworze widoczne – dzieło oparte jest na symbolicznej w Biblii cyfrze 3 (każda z trzech części ma trzech bohaterów), nawiązuje również do Księgi Jeremiasza, przyjmując w niektórych fragmentach stylistykę lamentu nad cierpiącą ojczyzną.