Sengrui (僧睿; ur. 352, zm. 436) – chiński duchowny buddyjski związany z naukami madhjamiki i dhjany.

Życiorys Sengrui urodził się w północnym Henanie, w rejonie, gdzie działał Fotudeng i Dao’an (do 365 r.).

Jeszcze jako dziecko pragnął zostać mnichem i w wieku 18 lat opuścił dom i został uczniem SengxianaNie przechowały się o nim żadne informacje biograficzne. Słuchał także wykładów Senglanga, jednego z wybitnych uczniów Fotudenga, na temat Pañcavimśati i w czasie dyskusji wyróżniał się inteligentnymi pytaniamiRichard R. Robinson. Early Mādhyamika in India and China. Str. 115.

W 375 r., kiedy miał 24 lata, wyruszył w podróż, której celem było dalsze kształcenie się. Prawdopodobnie wtedy po raz pierwszy spotkał Dao’ana. Chociaż jego biografia nie wspomina o tym, to we wstępach do kilku swoich prac twierdzi, że Dao’an był jego mistrzemNp. wstępy do Dapin, Yuyi lun itd..

W tym czasie zyskał już sławę jako wykładowca.

W 382 r. przebywał w Ye, gdzie służył jako pisarz w zespole asystującym Kumārabodhiemutakże znany jako Kumārabuddhi w tłumaczeniu Siehan muchao jie Wasubhadry (T 1505;