Po powrocie założył w Moskwie pismo Sztandar Robotniczy. Pod koniec 1909 ponownie zatrzymany i więziony przez dwa lata bez sądu, po czym skazany na pięć lat ciężkich robót. Po abdykacji Mikołaja II zwolniony dekretem Rządu Tymczasowego z zesłania, powrócił do Moskwy. Od 1917 w Piotrogrodzkim Komitecie SDPRR(b). Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu tworzył Rady Delegatów Robotniczych. W czasie rewolucji październikowej 1917 był naczelnym redaktorem pisma „Metalurg”. Po rewolucji przewodniczący Moskiewskiego Komitetu Związków Zawodowych. Przewodniczący Wszechzwiązkowej Centralnej Rady Związków Zawodowych od 1918 do 1921 i od 1922 do 1929, w 1921 przewodniczący Komisji Turkiestańskiej WCKW i Rady Komisarzy Ludowych RSFRR. Członek Komitetu Centralnego WKP(b) w l. 1919–1934, członek Biura Politycznego WKP(b) od 1923–1930. Był członkiem Biura Organizacyjnego KC WKP(b) w 1921, 1924 i 1925. W 1920 wybrany na sekretarza generalnego Międzynarodowej Rady Związkowej (Mieżprofsowu), przekształconej w lipcu 1921 w Profintern (Czerwona Międzynarodówka Związków Zawodowych), gdzie Tomski był członkiem trzyosobowego stałego sekretariatu organizacji.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Michaił Tomski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.