Miguel Miramón (ur. 29 września 1832 w Meksyku, zm. 19 czerwca 1867 w Cerro de las Campanas w stanie Querétaro) – meksykański polityk konserwatywny i wojskowy, prezydent Meksyku, a później wielki marszałek Cesarstwa Meksyku. Przyczynił się do osadzenia na tronie cesarza Maksymiliana.

Życiorys Urodził się 29 września 1832 roku w mieście Meksyk. W wieku piętnastu lat rozpoczął naukę w Akademii Wojskowej. W końcu 1847 roku służył pod rozkazami generała Santa Anny biorąc udział w wojnie przeciwko Stanom Zjednoczonym. 13 września 1847 roku brał udział w obronie twierdzy Chapultepec. W armii meksykańskiej dosłużył się stopnia pułkownika.

Po wojnie został instruktorem w Akademii Wojskowej, a w 1855 roku został pułkownikiem. W czasie rewolucji ayutlańskiej w 1856 roku, która doprowadziła do obalenia Santa Anny i przejęcia władzy przez Igniacio Comonforta, a potem przez Benito Juareza, Miramón walczył po stronie konserwatystów przeciwko liberałom.

W 1857 roku konserwatyści wystąpili przeciwko rządom liberałów, rozpoczynając tzw. wojnę o reformę. Po obaleniu liberała Comonforta, konserwatyści ogłosili prezydentem generała Féliksa Zuolagę. Po jego śmierci urząd prezydenta przejął tymczasowo Miramón.