W tym czasie współpracował z albańskim ruchem narodowym. Wspólnie z bratem Ndre Mjedą wydawał pismo Agimi (Świt), poprzez które starał się upowszechniać jednolity standard alfabetu albańskiego. Z uwagi na zbyt aktywne poparcie dla albańskiego ruchu narodowego, w kwietniu 1909 został przeniesiony do archidiecezji Skopje-Prizren, skąd w 1921 powrócił do Szkodry. W 1913 był autorem raportów kierowanych do Stolicy Apostolskiej o sytuacji ludności albańskiej po wkroczeniu Serbów do Kosowa i Macedonii i przymusowej konwersji Albańczyków na prawosławie. W sierpniu 1920 wraz z grupą księży katolickich został uwięziony przez władze Królestwa SHS.
W roku 1921 stanął na czele archidiecezji szkoderskiej (co było równoznaczne z godnością prymasa Albanii) i pełnił tę funkcję aż do śmierci. W latach 20. w swoich listach pasterskich, apelował do wiernych, aby włączyli się w proces jednoczenia ziem albańskich i uczestniczyli w życiu politycznym. W sprawach kościelnych skupił się na rozwijaniu prasy katolickiej, a także na wizytacji poszczególnych parafii i zwiększaniu dyscypliny wśród kleru diecezjalnego.