Po II wojnie światowej sądownictwo administracyjne w Polsce nie zostało reaktywowane, przede wszystkim ze względów politycznych, a próby dyskusji nad jego stworzeniem były tłumione. Mimo to jednak w czasie „odwilży” po roku 1956 pojawiła się inicjatywa uruchomienia sądownictwa administracyjnego, w ramach której utworzono w Komisji Kodyfikacyjnej przy Ministerstwie Sprawiedliwości zespół do opracowania projektu ustawy. Ukonstytuował się on 17 grudnia 1956 roku pod przewodnictwem prof. S. Rozmaryna. Referentem głównym projektu został prof. M. Zimmermann, a koreferentem prof. J. Litwin. W wyniku prac zespołu powstawały kolejne wersje projektu, a ostateczny, kompletny tekst nosi datę 31 grudnia 1957 roku. Dalsze prace zostały przerwane decyzją władz politycznych PRL. Projekt ten był jedyną dopracowaną i zakończoną propozycją wprowadzenia sądownictwa administracyjnego, jaka pojawiła się w Polsce na przestrzeni lat 1945 – 1977. Ustawą z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego powołano do życia Naczelny Sąd Administracyjny, który był jednym szczeblem sądownictwa administracyjnego. Z początku jego zakres kompetencji był ograniczony, a znaczne jego rozszerzenie nastąpiło na mocy ustawy z dnia 24 maja 1990 r.