Pozostawiony bez tytułu wiersz jest śladem powstałej przy tej okazji refleksji nad postacią Chmielnickiego i oceną skutków jego działalności politycznej.
Treść Podmiot liryczny, stojąc przed cerkwią w Subotowie, wspomina jej fundatora: Bohdana Chmielnickiego. Stwierdza, że Chmielnicki w tym właśnie miejscu modlił się o to, by Rosjanie i Kozacy stali się dwoma wzajemnie się wspierającymi narodami. Jego prośby nie przyniosły jednak skutków. Kolejny carowie i caryce Rosji systematycznie niszczyli wolność Ukrainy, ostatecznie ją sobie podporządkowując. Podmiot zwraca się do samego Chmielnickiego, z jednej strony podkreślając fatalne końcowe skutki jego polityki, z drugiej - nie zarzucając hetmanowi złej woli w działaniu. Cerkiew, w której modlił się przed zawarciem ugody z Rosją, nazywa trumną Ukrainy, podkreśla, że dawna wolność Ukrainy jest obecnie tylko wspomnieniem, a cały kraj stał się pośmiewiskiem obcych ludzi. Oznajmia jednak, że sytuacja ta musi się zmienić. Obalenie panowania rosyjskiego na ziemiach ukraińskich ma pozwolić na odzyskanie pełnej wolności przez naród, który w przyszłości pomodli się w tej samej cerkwi jako społeczeństwo wolnych ludzi.