Ligandy powodujące duże rozszczepienie energii orbitali określane są mianem ligandów silnego pola, przykładem może być CN− i CO. Kompleksy zawierające te ligandy wykazują tendencją do lokowania elektronów na orbitalach o niższej energii. Prowadzi to do sytuacji, w której orbitale te są całkowicie wypełnione, zanim zacznie się wypełnianie orbitali wysokoenergetycznych. Kompleksy tego rodzaju nazywane są kompleksami niskospinowymi. Przykładowo NO2− jest ligandem silnego pola wprowadzającym duże Δ. Oktaedryczny jon [Fe(NO2)6]3−, mając pięć elektronów na orbitalach d, posiada oktaedryczny diagram rozszczepienia, w którym wszystkie pięć elektronów znajduje się na poziomie energetycznym t2g.
thumb|250px|Diagram rozszczepienia pola krystalicznego dla kompleksu wysokospinowego [FeBr6]3−
Natomiast ligandy takie jak I− i Br− powodują małe rozszczepienie energetyczne Δ orbitali d i nazywane są kompleksami słabego pola. W ich przypadku wprowadzenie elektronów na poziomy wysokoenergetyczne jest bardziej preferowane niż tworzenie par elektronów na poziomach o niższej energii (wynika z reguły Hunda). Dlatego też elektrony najpierw są umieszczane na wyższych poziomach, a dopiero później są parowane. Efektem jest tworzenie kompleksu nazywanego wysokospinowym.