W rozmowach z Francesco Jacomonim, przedstawicielem Włoch w Albanii nalegał na zachowanie niepodległości Albanii, w unii z Włochami.

W 1940 włączył się w prace Instytutu Studiów Albańskich, działających pod patronatem włoskim. We wrześniu 1943 Albania została zajęta przez wojska niemieckie. Kierujący administracją okupacyjną Hermann Neubacher zwrócił się z prośbą do grupy księży, studiujących w przeszłości na uczelniach austriackich, aby ci podjęli współpracę z Niemcami w tworzeniu nowych struktur administracyjnych. Jedną z osób pozyskanych przez Neubachera był A.Harapi, który pełnił funkcję prowincjała franciszkańskiego w Albanii. Harapi reprezentował katolików w powołanej do życia 21 października 1943 Radzie Regencyjnej. W czerwcu 1944 zrezygnował z tego stanowiska. Kilka miesięcy później Hermann Neubacher proponował mu wyjazd z Albanii z pomocą Niemców, ale Harapi odmówił.

5 czerwca 1945 został aresztowany i oskarżony o współpracę z niemieckim okupantem. Proces przed sądem wojskowym w Tiranie rozpoczął się 4 stycznia 1946. Prorządowy dziennik Bashkimi określał Harapiego jako człowieka, który zdradził lud i Kościół i doprowadził do wojny bratobójczej.