Po wybuchu powstania listopadowego przybył do Warszawy, gdzie mianowany przez Rząd Narodowy służył jako lekarz sztabowy, kierownik, ordynator i naczelny lekarz wojskowego Szpitala Ujazdowskiego. Wyróżnił się skutecznym stosowaniem nowatorskich metod leczenia. Za wzorową pracę na stanowisku lekarza ordynującego 4 września 1831 został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (numer 2410)Wymieniony jako „Erazm Maciejowski”. .
Później udał się na emigrację do Paryża, skąd przybył ponownie na obszar Galicji w 1832. W tym roku osiadł we Lwowie, gdzie pozostał przez 50 lat życia i pracował prywatnie jako lekarz. Był m.in. lekarzem domowym rodziny Fredrów. Był powszechnie szanowanym lekarzem, propagował naukę pływania, leczenie uzdrowiskowe, interesował się homeopatią. Publikował prace w dziedzinie medycyny. Wydał broszurę pt. Prawidła ochrony prywatnej w czasie zbliżania i pojawiania się cholery azjatyckiej, z obecnego stanowiska umiejętności lekarskiej i według licznych własnych postrzeżeń w epidemiach tej choroby na ziemi ojczystej (pierwotnie w 1866 opublikowane pod pseudonimem doktor Ludolub Szczęsny, następnie w tym samym roku opublikowane w wydaniu poprawionym i powiększonym pod własnym nazwiskiem). Po jego wpływem doszło we Lwowie do rozwiązania działającego w języku niemieckim Towarzystwa Lekarzy.