występowanie y- i u- przed niektórymi samogłoskami (odpowiednik labializacji), obecność długich i krótkich samogłosek, używanie starogruzińskiego zrostku liczby mnogiej z -n-, zamiast współczesnego z -eb-, odmienne formy czasownikowe oraz odrębności leksykalne. Dialekty gruzińskie dzieli się na: północno-wschodnie – chewsurecki, pszawecki, tuszecki, chewski, mtiulecki wschodnie – kachetyjski, ingilojski, ferejdański, tianecki środkowe – kartlijski, dżawachecki, meschecki południowo-zachodnie – guryjski, adżarski, imerchewiański północno-zachodnie – imerecki, leczchumski, raczyjski
Do dialektów bywa zaliczany język judeo-gruziński, będący formą gruzińskiego z silnym wpływem słownictwa hebrajskiego.
Współczesny dialekt literacki ukształtował się w XIX–XX w. na podłożu narzeczy kartlijskiego i kachetyjskiego.