w grupie geomorfologicznej: Alfred Jahn (1957, 1958), Stanisław Szczepankiewicz (1957, 1959), Hieronim Piasecki (1958), Janusz Czerwiński (1959). Stanisław Baranowski w 1962 roku uczestniczył w wyprawie angielskiej na Spitsbergen – intensywnie eksplorowały powierzchnię lodowca Werenskiolda i jego okolice. Zainteresowanie lodowcem Werenskiolda wynikało m.in. z faktu jego odmienności od lodowca Hansa znajdującego się najbliżej Polskiej Stacji Polarnej. Jego czoło, w odróżnieniu od czoła lodowca Hansa, nie kończy się w zatoce morskiej i na lądzie wytworzył on pokaźnych rozmiarów morenę końcową. Dodatkowo w rejonie tym można łatwo obserwować zjawiska termokrasowe i badać wypływy wód glacjalnych. Ten perspektywiczny do dalszych badań obszar stał się celem kolejnego etapu wrocławskich badań, który miał miejsce w sezonach letnich 1970–1974. Inicjatorami tych przedsięwzięć, realizowanych jako ogólnopolskie i współorganizowane przez ówczesny Zakład Geofizyki PAN z Warszawy, byli prof. dr hab. Alfred Jahn oraz dr Stanisław Baranowski. Kierownikiem czterech ekspedycji (1970, 1971, 1973, 1974) był Stanisław Baranowski.