W czasie wojen husyckich Trosky należały, obok Kostu, Kumburka, Frýdštejna, Bezdězu i Ralska, do silnych punktów oporu katolików, które pośredniczyły w utrzymywaniu łączności między Czechami a łużyckim Związkiem Sześciu Miast. Husyci bezskutecznie próbowali zdobyć zamek w latach 1424 i 1428. W roku 1438 lub 1439 zamek został napadnięty i zajęty przez buntowników Kryštofa Šofa z Helfenburka oraz niejakiego Švejkara, którzy pojmali Otto młodszego. Trosky i pobliski Valdštejn zostały następnie oblężone przez wojska landfrydu wschodnioczeskiego i bolesławskiego, lecz nie zdołano ich zdobyć. Spór o zamek trwał aż do 1444 roku, kiedy bandyci Šofa zostali pokonani przez wojska zgorzeleckie i żytawskie. Zamek ponownie przypadł Ottowi, który jednak wkrótce potem zmarł, a majątek po ojcu odziedziczył Jan z Bergova.
Jan z Bergova sprzedał Trosky w 1455 roku Janowi Zajícowi z Hazmburka, który przyłączył je do dóbr zamku Kost. Jako członek Związku Zielonogórskiego występował on przeciw królowi Jerzemu z Podiebradów i od Macieja Korwina uzyskał formalny urząd najwyższego kanclerza Królestwa Czeskiego. Z tego powodu w 1467 roku królewskie wojsko Jerzego z Podiebradów obległo zamek Kost, aby zmusić zbuntowanego szlachcica do posłuszeństwa.