W XI w. w dzielnicy mieściła się gmina żydowska. W 1203 roku umocnienia Genueńczyków wraz z dzielnicą żydowską zostały zajęte i zniszczone przez krzyżowców podczas IV krucjaty, na krótko przed splądrowaniem Konstantynopola. W 1261 r. dzielnica została odzyskana przez Bizantyjczyków, lecz cesarz Michał VIII nadał ją Genueńczykom w 1267 r., zgodnie z postanowieniami traktatu z Nymphaeum. W 1303 roku zostały wytyczone dokładne granice genueńskiej kolonii, przy czym zakazano ich umacniania. Genueńczycy jednak to zlekceważyli i poprzez kolejne rozbudowy murów powiększyli obszar swojego osadnictwa. Mury te, w tym wieża Galaty z połowy XIV wieku (pierwotnie Christea Turris – „Wieża Chrystusa”, ukończona w 1348 r.), przetrwały w dużej mierze nienaruszone aż do XIX wieku, kiedy większość ich rozebrano. Galata funkcjonowała jako kolonia Republiki Genueńskiej w latach 1273–1453. Mury obronne genueńskiej Galaty istniały nadal po jej zdobyciu przez Osmanów aż do XIX wieku, gdy wyburzono je pod zabudowę. Do dziś zachował się niewielki ich fragment w okolicach wieży, dawny kościół św. Pawła i św.