Podczas działalności w Lidzbarku i Biskupcu nie stronił od zaangażowania w sprawy społeczne. Założył klub młodzieżowy „Pojezierze” na lidzbarskim Zamku, a w Biskupcu Klub Przyjaciół Starszego Człowieka. W 1964 wstąpił do Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej i do Stronnictwa Demokratycznego. Sprawował mandat radnego Powiatowej Rady Narodowej Lidzbarka Warmińskiego i Biskupca oraz Miejskiej Rady Narodowej Olsztyna. W 1973 uzyskał mandat członka Wojewódzkiej Rady Narodowej w Olsztynie. Był przewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu SD, zasiadał też w Centralnym Komitecie tej partii.
W 1980 wybrany z miejsca mandatowego w skład Sejmu VIII kadencji. Zasiadał w Komisjach: Prac Ustawodawczych, Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości, Skarg i Wniosków oraz Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. W październiku 1982 jako jeden z ośmiu posłów SD nie poparł rządowej propozycji delegalizacji Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, za co w czerwcu 1983 Centralny Sąd Partyjny ukarał go upomnieniemWaldemar Żebrowski, Stronnictwo Demokratyczne w warunkach demokratyzacji ustroju politycznego, Olsztyn 2003, s. 105. Po zakończeniu kadencji powrócił do wykonywania obowiązków sędziego, które pełnił do przejścia na emeryturę w 1991.