Polnej w Warszawie. mały|319x319px|Grób Tadeusza Kałasy na Cmentarzu Bródnowskim. Po zakończeniu II wojny światowej związany z organizacjami rzemieślniczymi (m.in. Centralnym Związkiem Rzemiosła i Krajową Radą Rzemiosła), był członkiem ich najwyższych władz. W latach 70. kierował m.in. Radą Izby Rzemieślniczej w WarszawieIwona Porczak, Leciwa wiekiem – młoda duchem. 70. urodziny Mazowieckiej Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości, "Rzemieślnik", nr 40 (2419), 3 października 1999, s. 3. W Stronnictwie Demokratycznym działał od 1948. W latach 1968–1980 i 1985–1988 zasiadał w Stołecznym Komitecie partii, od 1973 do 1980 w jego prezydium. Podczas XI Kongresu wybrany w skład Centralnego Komitetu oraz do prezydium (do 1981, od 1976 był jego wiceprzewodniczącym). Pełnił obowiązki ławnika Sądu Wojewódzkiego dla Miasta Warszawy (1966–1974). W 1980 uzyskał mandat posła na Sejm PRL VIII kadencji z okręgu Praga-Północ. Zasiadał w Komisjach: Górnictwa, Energetyki i Chemii, Rolnictwa i Przemysłu Spożywczego (później: Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa), Handlu Wewnętrznego, Drobnej Wytwórczości i Usług (Rynku Wewnętrznego, Drobnej Wytwórczości i Usług) oraz Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy – Ordynacja Wyborcza do Sejmu PRL. W latach 1985–1989 był członkiem Trybunału Stanu z nominacji SD.