Nikołaj Wasilewicz Krylenko (; ur. w Biechtiejewie, zm. 29 lipca 1938 w Kommunarce) – radziecki prawnik, wojskowy, działacz partyjny, nauczyciel akademicki, publicysta i rewolucjonista narodowości rosyjskiej, doktor nauk prawnych, ostatni naczelny dowódca (1918) z nadania bolszewickiego. Po jej rozwiązaniu i utworzeniu Armii Czerwonej mianowany został członkiem trzyosobowego Ludowego Komitetu do spraw Wojskowych z Dybienką i Antonowem-Owsiejenką (1917), prędko zastąpionego pojedynczym komisarzem Podwojskim. Odszedł z wojska i został głównym współtwórcą radzieckiego sądownictwa, prokuratury oraz kodeksu karnego RFSRR. Przewodniczący Sądu Najwyższego ZSRR (1923–1924), prokurator generalny RFSRR (1929–1931), ludowy komisarz sprawiedliwości RFSRR (1931–1936) i ludowy komisarz sprawiedliwości ZSRR (1936–1938). Podczas wielkiej czystki aresztowany, skazany na śmierć i stracony.

Życiorys Urodził się w rodzinie zesłanego uczestnika studenckiego ruchu rewolucyjnego lat 80. XIX wieku. W 1890 rodzina przeprowadziła się do Smoleńska, gdzie ojciec był redaktorem gazety Смоленский вестник. W 1902 rodzina przeniosła się do Kielc, potem do Lublina, gdzie ojciec był urzędnikiem akcyzowym.