wiecznego odkupienia” (Hbr 9,11–12). „Albowiem Chrystus nie wszedł do świątyni zbudowanej rękami, która jest odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba, aby się wstawiać teraz za nami przed obliczem Boga” (Hbr 9,24).
Ponadto apostoł Jan w Księdze Objawienia opisuje widzianą w wizji świątynię Bożą: „I otworzyła się świątynia Boża, która jest w niebie, i ukazała się Skrzynia Przymierza jego w świątyni jego; i zaczęło się błyskać i głośno grzmieć, i przyszło trzęsienie ziemi, i spadł wielki grad” (Ap 11,19).
Struktura świątyni i jej znaczenie Według doktryny adwentystycznej świątynia niebiańska, tak jak jej ziemski symbol składa się z dwóch pomieszczeń: Miejsca Świętego i Miejsca Najświętszego, w których odbywają się dwie różne fazy pośrednictwa (choć współcześnie niektórzy uważają, że podział na pomieszczenia jedynie symbolizuje obie fazy służby Jezusa). Dziedzińcem dla świątyni jest natomiast sama Ziemia, gdzie Jezus Chrystus poniósł śmierć za ludzkość, co w świątyni ziemskiej było symbolizowane przez ofiary ze zwierząt na dziedzińcu świątynnym.