Z drugiej strony aniony tych związków są dość stabilne, a niektóre z nich są znane od XIX wieku. Są to: , anion acetylenodiolowy (Weiss i Büchner, 1963) , anion kwasu deltowego (dihydroksycyklopropanonu; Eggerding i West, 1976), , anion kwasu kwadratowego (1,2-dihydroksycyklobutano-3,4-dionu; Cohen i inni, 1959) , anion kwasu krokonowego (1,2-dihydroksycyklopentano-3,4,5-trionu; Gmelin, 1825) , anion kwasu rodyzonowego (1,2-dihydroksycykloheksano-3,4,5,6-tetronu; Heller, 1837).
Tlenek tworzy też trwałe aniony tetrahydroksybenzochinonu () i heksahydroksybenzenu (). Aromatyczność tych anionów była badana metodami teoretycznymi.
Nowe tlenki Wiele nowych trwałych i metatrwałych tlenków otrzymano począwszy od lat 60. XX wieku. Należą do nich: albo , tris(szczawian) heksahydroksybenzenu (1967); trwały jako solwat tetrahydrofuranu. albo , bis(szczawian) tetrahydroksy-p-benzochinonu (1968); trwały jako solwat tetrahydrofuranu albo , bis(węglan) tetrahydroksy-p-benzochinonu (1984); rozkłada się w temperaturze około 45–53 °C. albo , tris(węglan) heksahydroksybenzenu (1984); rozkłada się w temperaturze około 45–53 °C. i , odpowiednio pierścieniowy trimer i tetramer podwójnego rodnika, 3,4-dialkinylo-3-cyklobuteno-1,2-dionu (1990) , dioksanotetron albo dimer bezwodnika szczawiowego (1998);