Ijeronim Pietrowicz Uborewicz (), właściwie Jeronimas Uborevičius (ur. 14 stycznia 1896 w Antandraji, zm. 12 czerwca 1937 w Moskwie) – radziecki wojskowy narodowości litewskiej, komandarm I rangi. Podporucznik armii cesarskiej, po zamachu stanu bolszewików dołączył do nich i zaczął robić karierę podczas wojny domowej. Dowódca 18 Dywizji Strzeleckiej (1918–1919), 14 (1919–1920), 9 (1920) i 13 (1920) i ponownie 14 Armii (1920), zastępca dowódcy (1921), zastępca dowódcy sił tłumiących powstanie tambowskie (1921), dowódca 5 Armii (1921–1922) oraz równolegle (1921–1922), oddelegowany do służby w Republiki Dalekiego Wschodu jako jej naczelny dowódca (1922) i minister wojny (1922), po jej przekształceniu w odtworzoną 5 Armię dowódca tejże (1922–1924), szef sztabu i zastępca dowódcy Ukraińskiego Okręgu Wojskowego (1924–1925), dowódca Północnokaukaskiego (1925–1927) i Moskiewskiego Okręgu Wojskowego (1928–1929), naczelnik uzbrojenia Armii Czerwonej (1929–1931), wiceprzewodniczący Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki (1930–1931) i dowódca Białoruskiego Okręgu Wojskowego (1931–1937). Podczas wielkiej czystki zdegradowany do dowódcy Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego (1937), po czym aresztowany i w procesie pokazowym skazany na śmierć, a następnie stracony.