Hagler wygrał 57 walk jako amator. W maju 1973, tydzień po zdobyciu mistrzostwa Amatorskiego Związku Sportowego (AAU) w wadze średniej, stał się zawodowcem. 18 maja 1973 stoczył swoją pierwszą zawodową walkę z Terry Ryanem. Walka zakończyła się zwycięstwem Haglera przez techniczny nokaut w drugiej rundzie pojedynku.
Po osiemnastu zwycięskich walkach z rzędu, Hagler zremisował w pojedynku z Sugarem Rayem Sealsem. Następne Hagler stoczył osiem kolejnych wygranych walk, po czym 13 stycznia 1976, zmierzył się z Bobby Watsem w pojedynku zakontraktowanym na 10 rund i przegrał ten pojedynek niejednogłośną decyzją sędziów. Kolejny pojedynek został przez Haglera wygrany, ale walka z Willie Monroe 9 marca 1976, zakończyła się drugą w karierze porażką Haglera. „Marvelous” wygrał kolejnych 20 pojedynków z rzędu, po czym 30 listopada 1979, zmierzył się w walce o tytuł mistrza świata WBC i WBA z Vito Antuofermo. Walka zakończyła się remisem. Hagler wygrał trzy kolejne pojedynki, po czym ponownie otrzymał szansę walki o mistrzostwo świata federacji WBC i WBA, tym razem z Alanem Minterem. Pojedynek zakończył się zwycięstwem Haglera przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie. W pierwszej obronie tytułu, 17 stycznia 1981 wygrał z niepokonanym do tej pory w trzydziestu walkach, Fulgencio Obelmejiasem.