Jakow Iwanowicz Ałksnis-Astrow (), właściwie Jēkabs Alksnis (ur. w guberni inflanckiej, zm. 29 lipca 1938 w Moskwie) – radziecki wojskowy i polityk narodowości łotewskiej, komandarm II rangi, naczelnik Zarządu Sił Powietrznych Armii Czerwonej (1931–1937) i zastępca ludowego komisarza obrony ds. lotnictwa (1937), wcześniej zastępca naczelnika Głównego Zarządu Czerwonej Robotniczo-Chłopskiej Floty Powietrznej Armii Czerwonej (1926–1931). Podczas wielkiej czystki aresztowany, skazany na śmierć w procesie pokazowym i stracony. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR I kadencji.
Życiorys Urodzony w rodzinie łotewskiego robotnika rolnego. W wojsku cesarskim od 1917 roku. Ukończył Szkołę Chorążych w Odessie i został skierowany na Front Zachodni. Członek Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji od 1916 roku. W czasie rewolucji październikowej uczestniczył w agitacji rewolucyjnej wśród żołnierzy. Od maja 1919 roku w Armii Czerwonej. Komendant wojskowy Guberni Orłowskiej, komisarz 55 Dywizji Strzeleckiej, później komendant wojskowy województwa dońskiego, zastępca dowódcy Orłowskiego Okręgu Wojskowego. Ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego w 1924 roku. W latach 1924–1926 szef i komisarz Zarządu Organizacji i Służby Wojsk.