Kultura prefiguratywna – w ujęciu antropolożki Margaret Mead postulowany typ kultury następujący po kulturze postfiguratywnej i kofiguratywnej, w którym starsze pokolenia uczą się od młodszych, a dzieci symbolizują to, co ma nastąpić. Od kultury kofiguratywnej różni ją to, że światopoglądowe różnice międzypokoleniowe dokonują się w skali globalnej i prowadzą do buntu młodzieży. Niezależnie od społeczeństwa starsze pokolenia nie mają tej wiedzy, które mają ich dzieci, a młode pokolenie dostrzega, że starsi nie radzą sobie w nowych warunkach.
Mead ujmowała zmiany zachodzące w drugiej połowie XX wieku jako wyjątkowe, jednocześnie wskazując zwolenników poglądu, że w teraźniejszości występują zjawiska typowe dla kultury kofiguratywnej, tylko z większym natężeniem. O wyjątkowości miał świadczyć globalny rozłam międzypokoleniowy. Bunt młodych dysydentów miał wiązać się z pojawieniem się społeczności obejmującej cały świat, możliwości zdobywania na całym świecie informacji o tym, co dzieje się w innych częściach świata oraz na możliwości reagowania na nie.