Pasmo ma formę długiego grzbietu odgałęziającego się w Karolówce (930 m) od Pasma Baraniej Góry i Skrzycznego. Ciągnie się z północy na południe, od Tułu, poprzez Czantorię Wielką, Soszów Wielki, Cieślar, Stożek Mały, Stożek Wielki do Kiczory i skręca następnie na wschód do przełęczy Kubalonka (761 m). Z ważniejszych bocznych ramion tego pasma po polskiej stronie granicy wyróżnia się ramię, odgałęziające się od szczytu Kiczory na południowy wschód, ku dolinie Olzy w Istebnej i kończące się Młodą Górą. W stronę doliny Wisły, generalnie w kierunku północno-zachodnim, opadają boczne, mniej lub bardziej rozbudowane grzbiety, rozdzielające malownicze doliny w których rozłożyły się „dzielnice” Wisły i Ustronia. Są to kolejno: Kobyla między doliną Łabajowa na południu a doliną Dziechcinki na północy, Wierch Skalnity między doliną Dziechcinki na południu a doliną Jawornika na północy, Krzywy między doliną Jawornika na południu a doliną Gahury na północy, ramię Wielkiej Czantorii z polaną Stokłosicą między doliną Gahury na południu a dolinką potoku Suchego na północy oraz północne ramię Wielkiej Czantorii między doliną potoku Suchego na południu a doliną Poniwca na północy.