thumb|250px|Sawanna w Tanzanii Hipoteza sawanny – hipoteza w psychologii ewolucyjnej zakładająca, że niektóre zachowania człowieka ukierunkowane na wybór miejsca zamieszkania i preferencje krajobrazowe są wynikiem ewolucyjnej adaptacji przedstawicieli gatunku na równinach sawanny. Przypuszcza się, że pierwszym hominidem przystosowanym do warunków sawanny był australopitek.
Przesłankami dowodzącymi trafności hipotezy jest skłonność do wybierania przestrzeni mieszkalnej, dającej możliwość postrzegania odległego horyzontu, ale także miejsca do ukrycia się, poczucie zadowolenia przy naturalnych szumach cieków, które rzadkie były na sawannach, zaś osiedlenie się przy nich znacznie zwiększało szanse na przeżycie.
Przede wszystkim jednak dowodzi się, opierając na badaniach empirycznych, że człowiek jest bardziej skłonny do wyboru środowiska naturalnego, a nie przestrzeni zurbanizowanej. Przy tym ów wybór dotyczy takiego środowiska, które jest w umiarkowanym stopniu złożone – np. rosną drzewa, lecz nie są zbyt gęste, teren jest pofałdowany, ale nie całkowicie.