W 1902 kronika monasteru w Diwiejewie została wydana po raz drugi. Według wspomnień metropolity Serafina po tym wydarzeniu miał mu się ukazać mnich Serafin z Sarowa i zapytać o jego życzenie. Duchowny odpowiedział mu jednak, iż pragnie tylko być obok niego. W tym momencie postać Serafina zniknęła. Publikacja pracy miała wpływ na przyspieszenie procesu kanonizacyjnego Serafina z Sarowa, na osobiste życzenie cara Mikołaja II. Archimandryta Serafin wszedł w skład komisji badającej relikwie mnicha, której przewodniczył metropolita Włodzimierz (Bogojawleński). 29 stycznia 1903, m.in. na podstawie ustaleń tejże komisji, Świątobliwy Synod Rządzący Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego ogłosił Serafina z Sarowa świętymGabriel (Hagioryta), M. Jakimiuk, J. Misiejuk, Święty Serafim Sarowski żywot i pouczenia, Bratczyk, Hajnówka 1999, , ss.28-29. Mnich Serafin (Cziczagow) wziął udział w uroczystościach kanonizacyjnych, które miały miejsce w lipcu tego samego roku w monasterze w Sarowie. Napisał również akafist ku czci nowego świętego. W tym samym roku opracował żywot świętego mnicha Eutymiusza Suzdalskiego.