2 kwietnia 1640 roku Miguel Andreu, notariusz z Mazaleón, spisał akt notarialny opisujący całe zdarzenie. Oryginał tego aktu zachowany jest w archiwum ratusza w Saragossie.
25 kwietnia Miguel Pellicer i jego rodzice udali się do Saragossy, by podziękować za cudowne uzdrowienie Matce Bożej z Pilar. Gdy informacja o potencjalnym cudzie dotarła do władz Saragossy, rada miasta na posiedzeniu z 8 maja postanowiła zwrócić się do arcybiskupa o zbadanie tej kwestii.
Proces przed sądem arcybiskupim rozpoczął się 5 lipca 1640 roku. Wiadomość o cudzie stała się w tym czasie znana w całej Hiszpanii (wzmiankowali o nim m.in. José Pellicer de Ossau Salas y Tovar oraz Tomás Tamayo de Vargas). W czasie procesu kapituła katedry w Saragossie ustanowiła fundusz na wsparcie finansowe Miguela Pellicera i jego rodziny.
Werdykt uznający cud, po świadectwie 25 osób, został wydany 27 kwietnia 1641 roku.