Witold Henryk Paryski w swoim przewodniku taternickim pisze, że w dolnej części Kaczy Żleb rozgałęzia się na dwa koryta. Przy oglądaniu z oddali tak to wygląda, jednak w rzeczywistości są to dwa oddzielne żleby. Ten drugi to Mały Kaczy Żleb będący przedłużeniem Rumanowego Koryta. Rozdziela je bula, w górnej części trawiasta i łatwa, w dolnej poderwana pionowymi, skalnymi ściankami. Górą przechodzi w grzędę wrastającą w podstawę czołowej ściany lewego filara Rumanowego Szczytu. Jej wysokość nad dnem Kaczego Żlebu w żadnym miejscu nie jest mniejsza od 10 m. Powyżej buli znajduje się Kaczy Taras.
Najniższa część Kaczego Żlebu tworzy piarżyste koryto dochodzące niemal do Zielonego Stawu Kaczego. Jego głębokość co roku się zwiększa, a brzegi koryta tworzą strome boczne wały złożone z otoczaków, w najniższej części zmielonych prawie na piasek.
Taternictwo Pierwsze przejście letnie: Stanisław Motyka, Jan Sawicki i Stanisław Siedlecki 7 lipca 1931 r. zimowe: Zbigniew Korosadowicz 8 stycznia 1937 r. Droga wspinaczkowa Kaczym Żlebem; 0+, krótki odcinek IV w skali tatrzańskiej, niebezpieczna kruszyzna, strome śniegi, czas przejścia 2 godz.
Przypisy
Kategoria:Żleby Tatr Wysokich Kategoria:Żleby słowackich Tatr