dziś "śpi [ona] martwym snem", zrujnowana. Tylko poeta widzi grozę sytuacji. Świadomy tego, zwraca się do Czehrynia, by spał dalej, "żydostwem omotany" - sam poeta nie traci jednak nadziei, że przyszłe pokolenie na nowo podejmie walkę o wolność. Sam stwierdza, że myśl o sytuacji ojczyzny nie pozwala mu na odpoczynek, wręcz przeciwnie - w rozpaczy może jedynie tworzyć, zachęcać rodaków do walki, a być może w przyszłości powrócą najlepsze kozackie tradycje, z którymi poeta utożsamia świetność swojego kraju.
Cechy utworu [Czehrynie, Czehrynie...] kontynuuje wątek podjęty we wcześniejszym utworze zawartym w tym samym zbiorze: Rozkopanej mogile. Refleksja nad przyczynami upadku Ukrainy jest jednak jedynie zasygnalizowana, Szewczenko skupia się raczej na idealizacji wydarzeń okresu Kozaczyzny, podkreślaniu odwagi Kozaków i niesprawiedliwości dziejowej bez łączenia ich z konkretnymi postaciami. Zasadniczym tematem wiersza jest lament poety-patrioty nad zrujnowaną i zniewoloną ojczyzną, jak również nad apatią społeczeństwa: chociaż podmiot liryczny wierzy w odrodzenie swojego kraju, wie również, że jest ono kwestią odległą. Szewczenko wraca również do rozważań nad społeczną rolą artysty, które podejmował m.in. w wierszu Perebendia.