Niemal cała fabuła filmu przedstawia okres, w którym akcja rozgrywa się na Mazurach. Wyjątkiem od tego jest pierwsza scena, w której Dorota śpiąc z Michałem w łóżku, budzi się w nocy z koszmaru. W ich pokoju na ścianie widnieje duża podobizna Piotra, zaś obok jego zdjęcie z czarną szarfą. Scenę należy uznać za czas następczy po właściwiej akcji filmu oraz przyjąć, że po śmierci Piotra, Michał i Dorota zostali parą.
Produkcja Jako plenery przy kręceniu zdjęć wybrano miejscowości: Studzieniczna (część administracyjna Augustowa), Stare Juchy – m.in. posterunek milicji obywatelskiej (informuje o tym autentyczna tablica na budynku), bar „Palinocka”, Sikory Juskie – dom księdza proboszcza, w którym zatrzymali się bohaterowie, Malinówka Wielka – ujęcia na falochron z ptakami z mostu na rzece Ełk, Wigry (wieś) - sceny jarmarku przy klasztorze pokamedulskim.
Podczas realizacji film nosił roboczy tytuł Drzazgi. Ostatecznie tuż przed premierą ze względów marketingowych zmieniono go na Karate po polsku (nastała wówczas duża popularność filmów o sztukach walki w Polsce). Jerzy Hoffman twierdzi, że to on zaproponował reżyserowi zmianę tytułuJacek Szczerba, Jerzy Hoffman, Po mnie choćby "Potop", Warszawa 2011, s.