Z warsztatu historyka filozofii (1987), Granice historyczności (1989) oraz projekt i redakcja naukowa pięciotomowego Przewodnika po literaturze filozoficznej XX wieku (1994–1997), wyróżnionego nagrodą Literatury na Świecie.
Wyrazem czwartego kręgu problemowego, na którym skupiała się uwaga Barbary Skargi od lat osiemdziesiątych-dziewięćdziesiątych minionego wieku są prace o tematyce metafizycznej. Autorka podnosiła w nich największe problemy metafizyki – takie jak sens bytu, problem czasu, pochodzenie zła, miejsce podmiotu ludzkiego w świecie, prawomocność transcendencji – wychodząc od projektów takich współczesnych myślicieli, jak Martin Heidegger, Emmanuel Levinas czy Derrida i konfrontując je z rozwiązaniami wielkich myślicieli przeszłości, takich jak Platon, Arystoteles, Pseudo-Dionizy czy Leibniz. Nie była to tylko historyczno-filozoficzna interpretacja stanowisk cudzych, ale próba własnego podejścia do tych najważniejszych pytań filozofii, próba uwzględniająca wszelkie przeprowadzone dotąd krytyki klasycznej metafizyki, od krytyki Kantowskiej, poprzez scjentystyczną, aż po postmodernistyczną.