Egzekucje w lasach koło Mniszka – Grupy odbywały się jednak aż do ostatnich dni niemieckiej okupacji.
W połowie 1944, w związku ze zbliżaniem się Armii Czerwonej, Niemcy podjęli próbę zatarcia śladów zbrodni. Do pracy przy odkopywaniu i paleniu zwłok zmusili specjalnie sprowadzoną w tym celu grupę radzieckich jeńców wojennych, których po sześciu tygodniach również zamordowano w Mniszku. Po wojnie, w roku 1945, lecz także w 1946, miejscowa ludność odnajdywała w Mniszku i okolicach liczne rozkładające się zwłoki oraz wiele śladów palenia ciał. Zidentyfikowano jedynie 312 ofiar zbrodni, spośród tych, których ciała udało się odnaleźć.
Łącznie w Mniszku – Górnej Grupie zamordowano około 10 tysięcy ludzi – obywateli Polski i innych krajów. Mniszek jest obok Piaśnicy (12–14 tysięcy ofiar) i Lasu Szpęgawskiego (5–7 tys. ofiar) największym cmentarzem ofiar hitlerowskiego ludobójstwa na Pomorzu.
Po wojnie thumb|Krzyż z tablicą pamiątkową oraz szczątkami ofiar Po zakończeniu działań wojennych Główna Komisja Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce wszczęła śledztwo w sprawie zbrodni ludobójstwa w powiecie świeckim.