w praktyce znane odznaki oficerskie i żołnierskie mają wymiary od 40 × 40 mm do 43 × 43 mm. Odznaka miała jednakowy wzór dla wszystkich dywizjonów.
Prawo nadawania i odbierania odznaki miała komisja kwalifikacyjna składająca się z trzech członków. Przewodniczącym komisji, od jej ustanowienia do 1939 roku, był płk art. Leon Dunin-Wolski.175px|right|thumb|mjr Alojzy Tadeusz Schuster z odznaką artylerii konnejPrawo do otrzymania odznaki przysługiwało oficerom i szeregowym wszystkich dywizjonów artylerii konnej, którzy pozostawali w ich szeregach w czasie działań wojennych od 1 listopada 1918 do 21 marca 1921 roku, nie mniej niż trzy miesiące na froncie lub rok w formacji poza frontem. W czasie pokoju odznakę mogli otrzymać oficerowie i podoficerowie zawodowi po przesłużeniu co najmniej dwóch lat oraz wszyscy dowódcy dywizjonów i dowódcy wyższych jednostek artylerii konnej z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego. Szeregowi niezawodowi mogli otrzymać odznakę po roku nienagannej służby.