Autorstwo Artysta, Piotr z Wenecji stosuje forma budowy i kompozycje są starsze w genezie, Belliniowskie. Artysta otwarty był na nowości. Zastosował nawiązanie do realizacji weneckich połowy XVI w. czym świadczą takie postacie, jak: zły łotr to odwzorowanie Szymona Cyrenejczyka Buonarottiego, dobry łotr to nawiązanie do antycznych rzeźb (umierający Gal), liryczny Jezus na krzyżu.
Podobne realizacje: Tycjana Chrystus na krzyżu z Escorialu 1550, Orazia Vecellia (syn Tycjana) Chrystus na krzyżu.
Program ideowy ołtarza Scena Ukrzyżowania jest tematem kluczowym sztuki chrześcijańskiej. Począwszy od XIII w. pojawiają się kompozycje nowego rodzaju. Obraz należy do ostatniej fazy rozwojowej ikonografii przedtrydenckiej. Epizody dramatu zdają się następować po sobie, i trwać nieskończenie w czasie. Chrystus ma wisieć plecami do Jerozolimy, twarzą na zachód, w stronę Rzymu. Palce, mały serdeczny, są zgięte, pozostałe wyprostowane. Po prawej stronie jest Dyzmas, dobry łotr, po lewej Gestas.
Skręty ciała symbolizują walkę ze śmiercią, którą Jezus dobrowolnie przyjmuje. W tle nocnego nieba miasto ze świątynią. Słońce i księżyc stanowią ideę odkupienia ludzi i wszechświata.