Historia powstania standardu WCDMA rozpoczyna się w latach 90. XX wieku, gdy dostawcy infrastruktury teleinformatycznej, operatorzy oraz niezależne ośrodki badawcze działające pod egidą instytutów standaryzacyjnych z Europy, Stanów Zjednoczonych, Japonii i Korei Południowej rozpoczęły prace nad interfejsem radiowym, który miał być wykorzystany w sieciach trzeciej generacji. Wyniki prac przedstawiane przez poszczególne instytuty były do siebie zbliżone, postanowiono w pełni zsynchronizować działania i przygotować globalny standard WCDMA, który mógłby stanowić podstawę do budowy (kompatybilnych ze sobą nawzajem) sieci komórkowych. W grudniu 1998 roku powstało konsorcjum standaryzacyjne 3GPP (3rd Generation Partnership Project) (założone przez pracujące wcześniej nad tą technologią instytuty), a opublikowana rok później specyfikacja nazywana Release 99 stała się podstawą do budowy pierwszych sieci opartych na standardzie WCDMA.
3GPP nadal rozwija specyfikacje interfejsu WCDMA (jako część standardu UMTS).