Został on zgłoszony do ETSI jako kandydat do specyfikacji opisujących interfejs radiowy w systemach UMTS.
W roku 1997 ETSI powołało 5 grup roboczych rozwijających 5 konkurencyjnych koncepcji dostępu do sieci radiowej budowanej w standardzie UMTS. Ostatecznie, w 1998 zdecydowano się na wybór technologii Wideband CDMA (WCDMA) jako metody dostępu do sieci gdzie stosuje się dwa zakresy częstotliwości - jeden do transmisji w stronę terminali, drugi do transmisji w stronę stacji bazowej, oraz TD-CDMA jako metody używanej w jednym zakresie częstotliwości gdzie w krótkim czasie zmienia się nadawca (terminale, lub stacja bazowa). Oba zostały zgłoszone do Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ang. International Telecommunication Union, ITU) jako propozycje do stworzonych przez niego wymagań (IMT-2000) dla systemów trzeciej generacji, zostały zaakceptowane i stały się częścią specyfikacji systemu UMTS.