W roku 1862 uskarżający się na postępującą głuchotę Banting zgłosił się po poradę do chirurga Williama Harveya praktykującego w Royal Dispensary for Diseases of the Ear, który doszedł do wniosku, że problemy ze słuchem powoduje otyłość pacjenta. Harvey zalecił Bantingowi dietę wykluczającą z jadłospisu węglowodany. Dzięki tej diecie Banting schudł 30 kilogramów, co przy wzroście 165 cm stanowiło ogromną różnicę.
Dieta Bantinga W 1863 roku Banting jako pierwszy opublikował komercyjną dietę odchudzającą, wydając broszurę Listy o otyłości (ang. Letter on Corpulence Addressed to Public), reklamującą dietę zaleconą mu przez Harveya. Dieta zakładała rezygnację ze spożywania pieczywa, masła, mleka, cukru, piwa oraz ziemniaków.
Broszura Bantinga cieszyła się szerokim zainteresowaniem, doczekała się pięciu wydań i 63 000 sprzedanych egzemplarzy w samej Wielkiej Brytanii. Nazwisko jej autora stało się synonimem odchudzania, dając początek nowym słowom w języku angielskim, czasownikowi to bant i rzeczownikowi bantingism. Do 1963 roku słownik Concise Oxford Dictionary definiował banting i to bant jako leczenie otyłości poprzez powstrzymywanie się od spożywania cukru i skrobi. Ani Banting, ani Harvey nie byli nastawieni na zysk czy rozgłos dzięki publikacji diety.