W Centrum poświęcano dużo uwagi m.in. kulturze młodzieżowej, kulturze popularnej, medioznawstwu, subkulturom i polityce kulturalnej. Teoretycy centrum skłaniali się ku podejściu interdyscyplinarnemu. W latach 70. centrum prowadziło badania w kontekście marksistowskiej teorii Gramsciego, która podkreśla rolę kultury w oporze i hegemonicznej dominacji. Powstało wiele prac zbiorowych. Postawa marksistowska została skrytykowana przez feministki z centrum w publikacji Women Take Issue (1978). Innymi ujmowanymi zagadnieniami były: ideologia, teoria rodzaju (Gender), krytyczna teoria rasy. Stosowano też tradycyjne metodologie socjologii i etnografii. Teoretycy szkoły z Birmingham (tacy jak Stuart Hall, który rozwinął model kodowania-dekodowania) podkreślali dwustronność wykorzytywania tekstów kultury kwestionując podział na „producentów” i „konsumentów” jaki uwidocznił się w teorii kultury na przykład Theodora Adorno i szkoły frankfurckiej. W centrum badano reprezentacje różnych grup w mediach masowych i oceniano skutki i interpretacje tych reprezentacji po stronie odbiorców.