Napęd pancernika stanowiły dwie maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 4500 KM, zasilane w parę przez trzy opalane węglem kotły. Praca maszyn była przekazywana na dwie śruby za pośrednictwem wałów napędowych. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 17 węzłów.
„Harald Haarfagre” był uzbrojony w dwa pojedyncze działa kal. 209 mm, umieszczone w opancerzonych wieżach artyleryjskich na dziobie i rufie. Ponadto na śródokręciu rozmieszczone było sześć dział kal. 120 mm i cztery kal. 76,2 mm do zwalczania mniejszych celów. Bateria artylerii przeciwlotniczej okrętu składała się z dwóch dział przeciwlotniczych kal. 76,2 mm i sześciu kal. 37 mm. Do 1927 roku na pancerniku zamontowane były dwie podwodne wyrzutnie torped kal. 457 mm.
Służba operacyjna Po przyjęciu do linii w grudniu 1897 roku, „Harald Haarfagre” odbył w roku następnym rejs próbny do Wielkiej Brytanii, celem zbadania właściwości żeglugowych i osiągów okrętu. Następnie, razem z drugim pancernikiem „Tordenskjold”, utworzył eskadrę szkolną. Obie jednostki odbywały w okresie przed I wojną światową zagraniczne rejsy szkoleniowe. „Harald Haarfagre” odwiedził między innymi Kilonię, Nowy Jork, Hawanę, Port-au-Prince, Funchal.