Natchnienie poety () – dwie wersje obrazu francuskiego malarza Nicolasa Poussina powstałe w latach 1628–1630.
Pierwsza wersja powstała w 1628 roku. Było to jedno z pierwszych dzieł Poussina. Przedstawia nagiego boga słońca, opiekuna 9 muz i wszystkich ich dziedzin sztuki, Apolla, do którego we śnie udają się artyści, prosząc o natchnienie. Motyw wędrówek znany jest z listów Pietra Aretina, gdzie autor opisał senne spotkanie z Apollem. Patron poetów został przedstawiony nagi, w półleżącej pozycji, oparty o skały góry Parnas, będącej symbolem natchnienia twórczości literackiej. Bóg poi winem klęczącego po jego lewej stronie poetę, co ma nawiązywać do Bachusa, patrona zabaw niestroniącego od wina, które ma pomagać artyście w uzyskaniu weny twórczej. Po lewej stronie obrazu stoi półnaga muza, nad postaciami trzepoczą trzy geniusze. Klęczący nagi Apollo oraz odsłonięta pierś jednej z muz nawiązują do bachicznej i erotycznej twórczości literackiej.
Dwa lata później Poussin powrócił do tematu i namalował drugą wersję, dziś należącą do muzeum Luwr. Wcześniej obraz ten należał do kardynała Mazarina, a następnie zdobił prywatne kolekcje. W 1911 roku obraz trafił do Luwru.