Trafiali tam przede wszystkim przedstawiciele miejscowej inteligencji, a także członkowie organizacji krzewiących polskość – zwłaszcza Polskiego Związku Zachodniego.
Po krótkim pobycie w obozie więźniowie byli zazwyczaj wywożeni na egzekucję do doliny położonej nieopodal majątku Igły (1,5 km na północ od Chojnic). Na miejscu zazwyczaj zmuszano ich do zdjęcia ubrań oraz oddania dokumentów i przedmiotów osobistych. Następnie skazańców prowadzono nad przecinające dolinę okopy i rowy strzeleckie, gdzie byli mordowani przez członków Selbstschutzu (zazwyczaj strzałami w tył głowy). Polska ludność rychło ochrzciła miejsce straceń mianem „Doliny Śmierci”. Znanych jest kilka przypadków, gdy skazańcom udało się przeżyć egzekucję i uciec z miejsca kaźni (ocaleli w ten sposób m.in. Józef Zblewski, kupiec Leon Styp-Rekowski oraz strażnik graniczny Walendowski). Zeznania świadków wskazują, że sędzia Hans Krüger brał aktywny udział w akcji eksterminacyjnej. Miał on regularnie wizytować chojnicki obóz dla internowanych, gdzie wraz z członkami zorganizowanej przez siebie komisji zatwierdzał listy Polaków przeznaczonych do likwidacji.