Od 1926 członek Rady Wojskowej, szef Zarządu Politycznego Floty Bałtyckiej, Północnokaukaskiego, Nadwołżańskiego (1931-33), Białoruskiego (1933-35) i Leningradzkiego (1935-37) Okręgów Wojskowych.
W czerwcu 1937 szef Głównego Zarządu Politycznego Armii Czerwonej, po zdjęciu J. Gamarnika, od października jednocześnie zastępca komisarza Obrony ZSRR. Pierwszy komisarz (minister) Marynarki Wojennej ZSRR po jej wydzieleniu z ministerstwa obrony od 30 grudnia 1937.
Jeden z głównych organizatorów represji w armii. Sankcjonował lub był inicjatorem aresztów dużej liczby oficerów dowódców i pracowników politycznych RChACz, potem Marynarki Wojennej.
Członek Centralnego Komitetu Wykonawczego (rząd) ZSRR 7. kadencji, deputowany Rady Najwyższej ZSRR 1. kadencji.
Aresztowany 30 czerwca 1938 (oficjalnie usunięcie ze stanowiska 8 września). Skazany 22 lutego 1939 „za udział w spisku wojskowo-faszystowskim” i 23 lutego 1939 rozstrzelany. Zrehabilitowany w 1956.
Odznaczenia: Order Lenina, Order Czerwonego Sztandaru.
Bibliografia Wojenno Morskoj Słowar, Wojennoje Izdatielstwo, Moskwa 1990.
Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej ZSRR Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Członkowie Czerwonej Gwardii (Rosja) Kategoria:Komisarze armijni I rangi Kategoria:Radzieccy wojskowi Kategoria:Ofiary represji politycznych w ZSRR Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1939